“Gitme” dedi,
“Neden?” diye sordu,
“Gitme” diyerek tekrarladı,
“Gitmeliyim”i gözleriyle anlattı..
Anlamadı, anlamak istemedi. Yine “gitme” dedi. Bu kez elini de uzatmıştı..

Tutmadı, uzanan ellere…
Bakmadı, bakan gözlere..
Durmadı bu kez, durmadı kalan gözyaşlarına…
Ayışığı altında, yarım aydınlanmış sokakta ilerledi.. İlerledikçe, “neden” diye tekrarladı içinden. Bir anlam bulamadı. Anlamsız soğuk esen rüzgarda, daha sıkı sarıldı montuna.

Ve “gitti”.. “Öylece gidiverdi” diyebildi sessizce. Gözyaşları o gece hiç dinmedi. Tek tesellisi “zaman”dı.. Teselli olacaktı..

Zafer SARIŞAHİN | Simuzer