“Seni seviyorum”

“Seni çok seviyorum !”..
diye haykırabilmeyi o kadar çok arzuluyordu ki..
Diyemedi. Bir süre sessizce bekledi..

Metro istasyonunda bir banka oturmuş bekliyordu.. Sevdiceği ise hemen yanı başındaydı. Yanyana oturuyorlardı. Aynı okuldan, aynı sınıftan çıkmışlardı.. Birlikte aynı metroyla gidiyorlardı. Kız, bir sonraki istasyonda inmesine rağmen, delikanlı onunla beraber gidip tekrar geri geliyordu her seferinde. Seviyordu. Seviyordu ama sevdiğini hiç söyleyememişti.

Delikanlı son bir defa daha cesaretini toplayıp söylemek istedi artık. Gözlerine baktı yavaşça.. Öylece kaldı gözlerinde. Yine diyemedi.. Yine Sustu.. Yine önüne baktı.

Metro istasyonundaydılar. Tren istasyona yaklaştıkça, sesi de artıyordu.. Bundan olsa gerek, trenin vermiş olduğu gürültüden cesaret alarak, bi anda “Senden hoşlanıyorum” diyeverdi.. Rahatladı. İçine huzur doldu delikanlının.. Kıza baktı, yanakları pempe olmuştu. Belli ki o da kendisinden hoşlanıyordu. Hiç bir şey söylemedi kız.. Delikanlı, utanmışlığın ve susmuşluğun verdiği cesaretle bir kez daha, ama daha yüksek ve emin bir sesle “senden hoşlanıyorum” dedi..

O gün akşam, başını yastığa koyduğunda çok mutluydu. O an’ı sürekli canlandırıyordu hayalinde..

Garip.. Gariptir ki yine “Seni seviyorum” diyememişti..

zfrsrshn | simuzer.com