Ancak yaşamın sonlarında öğrendim ki…

Öğrendim ki, kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız, kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz. Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.

Öğrendim ki, güveni geliştirmek yıllar alıyor, yıkmak ise, yalnızca bir dakika.

Öğrendim ki, yaşamında nelere sahip olduğun değil, kiminle olduğun önemli.

Öğrendim ki, sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak olası, ama sonrası için birşeyler bilmek gerek.

Öğrendim ki, insanların başına ne geldiği değil, o durumda ne yaptıkları önemli.

Öğrendim ki, olmak istediğim insan olabilmem çok zaman alıyor.

Öğrendim ki, tüm sevdiklerinle iyi ayrılman gerek, hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.

Öğrendim ki, “bittim” dediğin andan sonra “pilinin bitmesine” daha çok var.

Öğrendim ki, sen tepkilerini denetlemezsen, tepkilerin yaşamını denetler.

Öğrendim ki, kahraman dediğimiz insanlar birşey yapılması gerektiğinde, yapılması gerekeni koşullar ne olursa olsun yapanlar.

Öğrendim ki, affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.

Öğrendim ki, kimi insanlar sizi çok seviyor, ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.

Öğrendim ki, ne denli ilgi ve özen gösterirseniz gösterin, kimileri hiç karşılık vermiyor.

Öğrendim ki, para ucuz bir başarı.

Öğrendim ki, en iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.

Öğrendim ki, düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden kimileri seni kaldırmak için elini uzatır.

Öğrendim ki, iki insan aynı şeye bakıp tümüyle farklı şeyler görebilir.

Öğrendim ki, âşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.

Öğrendim ki, her koşulda kendisiyle dürüst kalanlar daha uzun yol alıyor.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir