Söylenemeyen

Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır?..

* * *

Yağmur bırakmadan geçen bulutlar gibiydi zihnimdeki düşünceler;

dilime düşmeyen, sözcüklere dönüşmeyen!..

Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır?..

* * *

Her zaman fazla oldu söyleyemediklerim, söyleyebildiklerimden!..

Her zaman; bir bilinmez lisandaki çözülmez şiirleri koklayıp, hissettirmeye çalıştım sana…

soylenemeyen-644x161 Söylenemeyen

Her zaman biraz daha zaman kolladım seslenmek için sana, ve her zaman hayıflandım;

Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır?..

* * *

Kendi karanlığında; güneşe görünmek için karar veren bir tohum gibiydim…

Zordu çıkmak gömüldüğüm çamurdan;

Ama güzeldi!..

Sen güzeldin ve ben, güzelleşiyordum seni düşündüğümde!..

Kendi karanlığında; güneşe görünmeye karar verip yeşillerini giyen bir tohum gibiydim…

* * *

Boyutları değişiyordu hayatımın…

Yani, değiştiren sendin boyutlarını hayatımın; büyüyordum, gelişiyordum, genişliyordum…

Söyleyebildiklerimden çoktu her zaman, söyleyemediklerim; bu yüzden kelimelerimin arası açılıyordu!..

* * *

Sığdıramadığım her duygu; iki kelimemin arasındaki boşlukta gizli…

O yüzden, yazdıkça parmaklarım…

ve işte yine o yüzden söyledikçe dilim topallıyor!..

Toparlayamıyorum zihnimi…

Seni özlüyor, ve terliyorum özledikçe;

Seni koklamak için…

İçimdesin!

Muammer Erkul

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*